Muallakta Arafta Düşlerde

Cem Mumcu’nun "Binbir Ä°nsan Masalları"nın "Üçüncü Sayfa Güzeli" adlı kitabı 42. öyküde sona ermiÅŸti. Elim sakatlanmadan önce ona bir baÅŸlık atmış arkasını getirememiÅŸtim. BaÅŸlık "dünya durdukça duracak öyküler" idi. Her satırını hayranlıkla ve ÅŸaşırarak okumuÅŸtum bu kitabın. Mumcu, yazarlığımın başından bu yana kovaladığım deliliÄŸi, kısa cümleciklerle, herkesin (?) anlayacağı bir yalınlıkla, psikiyatr olmasının da ona kattığı artılarla kolayca dile getiriyordu. Kolayca dediÄŸime de bakmayın; o kolaylığın nasıl bir ÅŸey olduÄŸunu ikinci kitabında 69. öyküde kaçırıyor aÄŸzından: "Bilmek ve bilemek: Tüm bilgiler sadece buna yarayacak ve sonra bileÄŸitaşından dökülen tozlar gibi dökülecek. Geriye kalan bir tek keskinlik olacak, iniltiyi doÄŸrayacak incecik testere bir tek... Unutmak yere dökmek üzere öğrenmek..." Mumcu’nun "Muâllakta, Arafta ve Düşlerde" adlı bu ikinci kitabında da eÅŸ biçemle süren bu "iniltilerin", "kardaki ayak izleri"ne bakıyorum; Cem’in ne tanrı baba ile ne de kendi babasıyla bir zoru olmasa da ben bu öykücüklerde, tümümüzün içinde var olan ancak S. Freud’un "uygarlığı"nın yılan uykusuna yatırdığı deliliÄŸin ve ölümlülüğün tradejisini okuyorum. Mumcu, bu insanlık trajedisinin arkeolojisiyle ne zaman bu denli içi içe geçti, bu kazıda kimlere çıraklık etti, bu genç yaÅŸta nasıl böyle "karnavalesk" bir ustalık edindi bilemiyorum. Ancak dünya edebiyatında da ender rastladığımız birbirinden çarpıcı ironilerin ışıltısıyla ilerleyen bu ilginç yazının, deliliÄŸimizin evrensel mantığını olaÄŸanüstü doÄŸru biçimde dokuyan bu ilginç yazarın masallarına, "dünya durdukça duracak" demekte haklı olduÄŸuma inanıyorum. (Arka Kapak)

Sdílet